Sklep web 2.0

Filmik znaleziony rano na Breathing in fumes oraz Media Cafe, obecnie wirus szybko się rozprzestrzenia (Najwcześniejsze jego źródło znalazłem m.in. tu- wyjaśnia się sprawa specyficznego angielskiego akcentu aktorów: pochodzą z Izraela) Nikt go jednak nie komentuje, a moim zdaniem jest co! Co do samego filmu to jest trochę chropowaty, ale tu się nie liczy aktorstwo i realizacja a przede wszystkim sam pomysł – sklep urządzony ze wszystkimi bajerami web 2.0

Nie wiem jak wy, ale jak wchodzę do marketu (nie do zwykłego małego sklepu) to chciałbym skorzystać z wyszukiwarki (która oprócz znalezienia produktu wskazałaby drogę do tej półki)! Tak już tym internetem nasiąkłem. A przecież wyszukiwarka przy takich tagach, wishlistach, pandora-style zakupach to pryszcz.

Gdyby taki sklep zrobił ktoś w San Francisco, odpowiednio to nagłośnił w blogach opiniotwórczych (potem rozdmuchałaby to po świecie blogosfera – zapatrzona w web 2.0 ), to całe miasto jak i Dolina Krzemowa by u niego kupowała, na zasadzie mody i popularności tego miejsca. Zwykłym sieciom handlowym nie zależy na takim ułatwianiu zakupów, bo więcej kasy wydajemy podczas zakupów jak się zagubimy wśród półek i kupujemy wszystkie „potrzebne” nam rzeczy. Ale z drugiej strony, przecież pomysł jest prosty, to dlaczego nikt tego w USA już nie wprowadził w życie? Tyle tłustych VC tylko czeka, komu dać kasę. Stąd wniosek, że to nie jest takie proste. Korzyści jakie niósł by taki sklep są za małe w stosunku do nakładów poniesionych na infrastrukturę i całe to zamieszanie z tagami. A może tylko nikt się nie odważył?

Oczywiście filmik nie jest „na poważnie”, jak i ten wpis ;) To raczej gimnastyka na zasadzie „co by było gdyby”… Powalił mnie w tym sklepie user generated content i sprzedaż pandora-style :)