Jakoś tak niepostrzeżenie ten blog stał się zbyt technologiczny. Aby w pełni zasługiwał na swój opis, powracam dziś (miejmy nadzieję na dłużej) do socjologii.
Dzięki Socjoszpiegowi (pseudonim trafny, choć trochę mylący bo kryje się za nim kobieta) dowiedziałem się o bardzo ciekawym podziale na cztery subsocjologie (powiedzmy, na cztery sposoby uprawnia socjologii, zajmowania się tą dziedziną wiedzy), który to wymyślił Michael Burawoy. W sam raz jako wprowadzenie do socjologii dla baardzo początkujących. Prezentuję krótko tylko sam podział, zapraszając do lektury znakomitego, oryginalnego postu.
- Professional sociology, czyli socjologia uprawiana w ramach uniwersyteckich murów, skierowana do pracowników naukowych i studentów. To przede wszystkim realizacja rozmaitych projektów badawczych, których celem jest sprawdzenia założeń, teorii, koncepcji, najróżniejszych pytań badawczych.
- Critical sociology – to socjologia zainteresowana wiedzą nie instrumentalną, ale refleksją naukową. To krytyczna debata o samej socjologii prowadzona w jej ramach, pomiędzy rozmaitymi stanowiskami i orientacjami teoretycznymi.
- Policy sociology, czyli socjologia nastawiona na wiedzę bardzo konkretną, pragmatyczną, efektywną. To socjologia ośrodków badań społecznych, agencji reklamowych i marketingowych, działów public relation i human research w przedsiębiorstwach. To socjologia, z której rezultatami działań najczęściej ma do czynienia zwykły przeciętny obywatel.
- Public sociology, czyli socjologia prezentująca własne dokonania w przystępny i zrozumiały sposób, ucząca podstawowych socjologicznych pojęć i koncepcji. To sposób na ‘odczarowanie’ socjologii, by przestała być nauką uniwersyteckich mędrców i speców od marketingu.
