To znany, ale nieelegancki chwyt w dyskusjach, aby w pewnym momencie zaatakować osobę. Jak nie można wygrać na argumenty rzeczowe, to może da się zdyskredytować osobę.

Argumenty „nikt Ciebie nie lubi” i parę podobnych są dla mnie z tego gatunku.

Ja jednak tą dyskusję/pyskusję/wymianę myśli (niepotrzebne skreślić) czytałem z zainteresowaniem. Mimo wszystko, panowie nie boksowali poniżej pasa, choć ostro było.

Mówiąc po staropolsku panowie dali sobie nieźle po ryju ;-). Mam nadzieje, ze przynajmniej dla nich była to interesująca dyskusja. Bo dla reszty czytelników chyba tylko żenująca.

Radek, czy nie sadzisz jednak, ze blogosfera potrafi się sama z takich ekscesów oczyścić. Po kilku takich wybrykach tych blogów chyba nikt już nie będzie czytał. Chłopaki będą mogli naparzać się do woli na absolutnym marginesie poważnych i rzeczowych dyskusji.

A może wręcz odwrotnie? Może ta naparzanka przyciągnie inna publikę? Publikę która lubi wolnoamerykankę i przygląda się im w zachwycie, robiąc przy tym zakłady kto komu mocniej dokopie.

Ale to z pewnością nic dla mnie.

Choć owszem, patrząc na całość i nie chodząc po jakiś ekstremalnych blogach to jest całkiem wysoki poziom komentarzy.

Kto może krytykować, fachowiec czy każdy szary użytkownik to kwestia ciekawa również ze względu na web2.0 – mówi się przy okazji tego trendu wiele o mądrości tłumu, który potrafi stworzyć wikipedię czy wspaniały user generated content, ale wiele osób nadal uważa, że to śmieci i nic nie dorówna tworom specjalistów, fachowców i profesjonalistów. Identyczna kwestia jak w wypowiedzi Stuhra.

Imho to są dwa światy, dwa paradygmaty i albo się wyznaje jeden albo drugi… Plus każda skrajność w poglądach, w ta czy tamtą stronę jest zła. W wielu wypadkach to wytwory profesjonalistów są najlepsze, ale coraz częściej amatorzy wytwarzają również dobre produkty/treści.

Ważne jest też to, aby nie łączyć autorytetu w jednej dziedzinie, np. autorytetu laureata literackiego nobla, z autorytetem w innej dziedzinie, np. polityce. Trzeba i warto (nawet jeśli się nie zgadzamy) słuchać Stuhra kiedy wypowiada się o sztuce, filmie, kulturze, ale np. w sprawach politycznych (zaznaczam, że nie słyszałem takowych jego wypowiedzi) może być idiotą.

Z drugiej strony temat sztuki elitarnej, wyłącznie dla znawców, przewija się od czasu do czasu w kręgach twórczych. To jednak temat rzeka i sądzę, że czas opuścić gościnne progi radkowego bloga – trochę rozgadaliśmy w tych komentarzach, nieprawdaż? ;o)

PS. Ten wywiad (naprawdę dobry) był w jedynce i możesz go tutaj posłuchać: http://www.polskieradio.pl/_jedynkafiles/20070604142652/2007102903493517.mp3

ale metaforę wymyśliłam, nie ma co.

@radek, masz rację, narzekam, co – jak sobie samej tłumaczę – wynika z dążenia do perfekcjonizmu, u siebie i w świecie ;). a tak serio: krytykowanie jest łatwiejsze (dla mnie), ale coś spróbuję z tym zrobić, dzięki za uwagę.

@Clee/Marta, pewnie, że masz rację. Można sporo rzeczy ocenić bez umiejętności zrobienia ich. Ostatecznie jednym z najważniejszych kryteriów jest tutaj nasza opinia – czy nam się coś podoba czy nie – a do tego niekoniecznie trzeba być wybitnym specjalistą w tej materii.

Z drugiej strony istnieje pewne napięcie pomiędzy krytykującym, a krytykowanym (i znowu nie mam tu ma myśli siebie). Przypadkiem przedwczoraj słuchałem wywiadu i Jerzym Stuhrem, w którym to on ustosunkował się zdecydowanie negatywnie do krytyków. On akceptuje krytykę tylko od innych, i do tego wybitnych, aktorów. Jak więc widać jest to pewien problem nie tylko w blogosferze.

@Radek, osobiście jestem pozytywnie zaskoczony wysokim poziomem komentarzy i dyskusji blogowych. Większość z nich jest przychylnych autorowi i w swym tonie pozytywnych. Naprawdę sporadycznie obserwuje te jak to nazywasz zgrzyty.

@Lukem – wysłałem Fanatykowi 2 trackbaki i jakoś żaden nie doszedł. Chyba zrobię to ręcznie ;) Co do istoty rzeczy… Rozumiem, że można być znudzonym (sic!) tą całą dyskusją o nudzie na blogach, ale Ty jako doświadczony bloger powinieneś imho wyrazić swoje zdanie precyzyjniej. Ale ani ja, ani tym bardziej Marta, urazy do Ciebie za to, nie mamy.

@clee/Marta – rozumiem brak czasu i inne przyczyny obiektywne, ale… Dość często narzekasz na różne rzeczy. To chyba wina charakteru ;) Czasami, ale to serio rzadko, nie mam ochoty czytać Socjologii Internetu przez ten negatywny nastrój. Czytam jednak, bo piszesz o ciekawych rzeczach, bo czytasz wiele angielskojęzycznych blogów na które ja nie mam czasu i masz wyraziste poglądy, lub głośno się zastanawiasz co ma sens a co nie. Tak więc czytam i polecam mimo narzekań :)

@krzysztof to nie do końca tak. narzekam na literaturę polską czy polskie kino, ale sama nie byłabym w stanie nakręcić/napisać nic lepszego, bo brak zdolności np. podobnie jest z blogiem – piszę na tyle, na ile starcza mi czasu i możliwości, a narzekam, że nie ma więcej miejsc, które byłyby warte mojego czasu, które byłyby dla mnie bodźcem intelektualnym.

Idę zająć się czymś ciekawszym niż generowanie piany na głupoty wypisywane przez jakąś znudzoną panią socjolog…

Trafiłem tu przez przypadek i zobaczyłem swoje własne słowa. A ponieważ nie zamierzałem nimi prowokować „pyskusji” ani obrażać autorki, pozwolę sobie na małe sprostowanie.

Równie dobrze, zamiast jednego zdania o „generowaniu piany” mogłem napisać dłuższy wpis na własnym blogu. Z doświadczenia wiem, że takie wpisy działają czasami jak Wykop, więc podbudowałbym sobie statystyki. Odezwałyby się na pewno kolejne głosy będące echem lub krytyką mojego tekstu. Mogłem, ale tego nie zrobiłem – całą swoją opinię zamknąłem w tym jednym, niezbyt wyszukanym treściowo i stylistycznie zdaniu.

Do czego zmierzam? Ano do tego, że takie dyskusje w moim odczuciu do niczego nie prowadzą – może oprócz tego, że gdzie nie wejdę, tam czytam właśnie o Marcie Klimowicz i jej znudzeniu. Wszędzie te same słowa, tylko w nieco innym opakowaniu. Taka blogosfera rzeczywiście jest nudna, zaś dla osób „spoza kręgu” wręcz odpychająca.

Zgadzam się z opinią chlitto z komentarza powyżej – również nie rozumiem całego tego wzburzenia.

Pozdrawiam.

Może więc Marta zamiast krytykować wszystkich innych stworzy sama taki blog że dech zapiera.

Zgadzam się z tobą w pełni, że każdy jednak ma prawo do własnego zdania i jego wyrażania. Nie jest to powód aby go za to obrażać.

Czyli komentarz obrazkowy…

nuda jest pojęciem bardzo subiektywnym przecież, to tak, jak z filmami, to, że któryś mnie nudzi, nie znaczy, że innych też będzie. ale oberwało mi się, ta pyskówka mnie zaskoczyła, nie sądziłam, że tyle osób nielubiących mojego pisania czyta mojego bloga (bo po co?). i choć dalej uważam, że polska blogosfera nie jest super zajmująca, choć większość feedów mam z blogów anglojęzycznych (tak z 10 razy więcej), to jakoś ogólna frustracja mi przeszła ;).

pozdrawiam.