Piotr Wrzosiński wyszperał bardzo ciekawy artykuł – Why Nokia’s Collapse Should Scare Apple. Znajdziemy w nim historię wzrostu i upadku wielkich imperiów rynku mobilnego. Mało kto za to pamięta, że wszystko zaczęło się od Motoroli. W końcu to Motorola wprowadziła na rynek pierwszą komórkę, ze względu na wielkość nazywaną butem lub cegłą – Motorola DynaTAC.
In 1994, the dominant global provider of mobile handsets was Motorola: its shares were trading at an all-time high and it was seen as an outstanding innovator. (…) By 2000, Motorola’s global market share had collapsed from 45% to 15%, while Nokia’s had grown to a market-leading 31%. Nokia had won by promising, communicating, consistently delivering, and relentlessly improving straightforward, relevant customer benefits, in line with its easily understood brand promise, „connecting people”.
Historię ostatnich lat znamy. Nokia nie potrafiła odpowiedzieć na iPhone i została zmuszona do trudnego partnerstwa z Microsoftem. Teraz to Apple jest na ustach wszystkich. Czy jednak nie będzie z firmą Jobsa dokładnie tak jak z Motorolą i Nokią? Na razie nie widać konkretnych zagrożeń, ale…
Part of Apple’s brand appeal has always been that it was a plucky challenger, first against IBM, then against Microsoft. But in smartphones, the challenger was Google and — maybe — Apple is the new Nokia.
Czy to jednak nie oczywista oczywistość? Każde imperium w końcu upadnie. Jak poczekamy wystarczająco długo, zobaczymy również upadek Apple. IBM działa już 100 lat, a Nintendo nawet dłużej i schyłku nie widać.
ouuu strasznie naciągana ta teoria z podlinkowanego artykulu
@Marcin – teoria naciągana, bo tak jak napisałem na razie nie widać przyczyn przyszłego upadku Apple. Mi w tym artykule spodobało się to, że przypomniano Motorolę, zapomnianą przez wszystkie ochapplowe blogi naśmiewające się z Nokii. A kiedyś to co spotkało Motorolę i Nokię spotka Apple. Ciekaw co i ciekawe kiedy. Tylko tyle i aż tyle.
Naciągane jest także porównanie Motoroli do Nokii. Dla Motoroli telefony komórkowe/smartfony były może i wizerunkowo ważne (prekursor) ale nie były głównym źródłem dochodu. To trochę tak jakby porównać Sony (producent sprzętu wszelakiego, posiadacz wytwórni muzycznej czy też filmowej) do Nintendo (potentat na rynku konsol), tylko dlatego że w portfolio jednego i drugiego są konsole.