photo credit: thatcanadiangirl

Od kiedy aktualizacje WordPressa są automatyczne, ich ranga jakoś spadła. Oczywiście wzrosła użyteczność samego WordPressa, ale przez to nie śledzimy też wszystkich mniejszych i większych nowości jakie kolejne wersje wprowadzają. Z tego powodu mogło Wam umknąć parę ciekawych funkcji WordPressa. Poniższe wideo prezentuje te nowsze, jak i te starsze funkcje. Część możecie znać, ale powinny trafić się też perełki.

Na szybko o czym jest mowa w powyższym wideo:

• Zen mode – cały interfejs WP zostaje ukryty, zostajemy tylko my i tekst; ten tryb istniał już wcześniej, ale nie był tak radykalny
• Paginacja – możliwość ustawienia podziału długiego wpisu na strony
• AutoEmbed – wklejamy link do wideo na YouTube, Vimeo i jeszcze kilku innych serwisach i WP sam automagicznie zamienia link na kod embed.
• Pokaż/ukryj dodatkowe przyciski w edytorze postów – ficzer z brodą, ale może ktoś o tym nie wie
• Opcje ekranu – możliwość ukrywania pewnych części interfejsu podczas pisania notki oraz możliwość rozmieszczania ich dowolnie, wystarczy przeciągnąć i upuścić
• Skróty klawiaturowe dla edytora wpisów oraz komentarzy
• Proste wklejanie linków do starszych wpisów z naszego bloga
• Galeria zdjęć w jednej kolumnie
• Możliwość zmiany kolejności zdjęć w galerii też przez drag & drop
• Kiedy zmienimy tytuł i ULR opublikowanego wcześniej posta, stary URL bedzie przekierowywal na nowy.

Jeśli coś ominąłem, dajcie znać w komentarzach. Pogrubiłem moim zdaniem najciekawsze rzeczy na liście.

Co ciekawe, na wideo zapowiedziano też  nowość z nadchodzącego WordPressa 3.3: dodawanie wielu plików graficznych na raz, metodą przeciągnij i upuść

 

Czymś takim jest dla mnie koncepcja „web actions”, którą wprowadził Tantek Çelik, człowiek związany z Mozillą i opracowywaniem standardów sieciowych. Oto wyjaśnienie idei:

Every once in a while, design and development practices emerge on the web that enable a leap forward in our understanding of its potential. Developers’ asynchronous use of JavaScript (JS) led to AJAX and breakthrough interactive web applications. Designers’ semantic use of class names led to microformats and widespread portability of contacts, events, and more.

In the past few years we’ve seen the rapid proliferation of buttons on web pages that allow the user to do something with the current page or site over on another site or application. You’ve all seen them: Blog this, Digg, Read later, Follow, Like, Share, Tweet, +1. There’s something more interesting going on here than mere social media self-promotion. We’re witnessing the emergence of a whole new building block for the web: web actions.

Czyli chodzi o to, że ewolucja sieci, powoduje po jakimś czasie wyodrębnianie się pewnych standardów i praktyk, które łączymy w jedną całość. Powstaje nowa jakość. Tak było z ideą wykonywania pewnych działań na stronie internetowej bez konieczności przeładowywania całej strony. Wymiana informacji między przeglądarką a serwerem musiała działać asynchronicznie. Tak wyłoniła się technologia AJAX. Zaszycie w stronie pewnych informacji zrozumiałych dla botów doprowadziło do powstania mikroformatów.

Teraz widzimy rozwój różnego rodzaju „przycisków akcji” – wykop, czytaj później, wyślij, lubię to czy w końcu +1. Tentek Çelik wprowadza ciekawą metaforę – jeśli linki są rzeczownikami, to przyciski akcji są czasownikami. Linki po prostu prowadzą do innych stron. Przyciski akcji robią więcej, bo zmieniają coś poza stroną, na której jesteśmy obecnie.

Co ciekawe, protoplastami „web actions” były tagi/komendy „mailto”, „callto” czy „feed”, które też w jakiś sposób wykraczały poza stronę, na której się znajdowaliśmy i robiły trochę więcej niż tylko zwykłe wskazywanie kierunku, jak robią to linki.

Tentek wprowadza nawet własną klasyfikację „web actions”:

• później – nie mam czasu teraz tego przeczytać, zobaczyć, więc zachowuję to na później, na przykład dzięki Readability czy Instapaper;
• zapisz – zapisuję jakąś treść; czy to tekst czy zakładkę do przeglądanej strony;
• ważne – coś jest w moim odczuciu ważne, zasługuje na popularyzację, nagrodę w postaci wykopu, lajku czy +1;
• podziel się – chcę podzielić się czymś fajnym ze znajomymi;
• obserwuj – chcę czytać lub oglądać tego więcej, dlatego będę obserwował tę stronę (twitterowy follow me tak samo jak RSS).

Czy Wam również ta koncepcja zmieniała spojrzenie na Internet?

via brutto

 

Wheredoyougo.net nakłada na Mapy Google nasze czekiny z Foursquare. Możemy zmieniać miejscowości oraz graficzne style heat mapy. Mała rzecz a cieszy.

 

photo credit: Veronica Belmont

Czy jeśli ktoś kupuje iPada to rezygnuje z kupna komputera PC? Według badań NPD Group iPad nie kanibalizuje zakupu nowych komputerów PC. Ja jednak nie kupiłem drugiego peceta tylko iPada właśnie. Dlaczego?

Only 13 percent of iPad owners surveyed bought an iPad instead of a PC, while 24 percent replaced a planned e-reader purchase with an iPad.

NPD Group via WebProNews

Diabeł tkwi w szczegółach i metodologii badań. Na innej populacji i przy innej metodzie badania wyniki mogłoby różnić się drastycznie. Nie przykładałbym więc do owych badań większego znaczenia. Ot, ciekawostka. Ja jednak po premierze iPada zarzekałem się w tekście iPad to nie tablet, że go nie kupię. Zmieniłem zdanie. Z jakiego powodu?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Do tego iPad jest jeszcze niezłym czytnikiem ebooków dla osoby, która nie zamierza czytać na nim dzieł zebranych Lema czy Kapuścińskiego, a jedynie jedną książkę lub kilka dokumentów w PDF miesięcznie.

iPad ma też jedną wielką zaletę w ciepłym klimacie, w jakim obecnie żyję – nie nagrzewa się. Ok, podczas intensywnej pracy zauważymy, że jest cieplejszy niż zwykle, ale nie ma porównania z laptopami, które gorącym latem grzeją się do nieprzyzwoitości.

Jeśli zaś Wam może być brak przyjemnego ciepełka znanego z laptopów, kiedy używacie iPada, zawsze można skorzystać z podkładki iCat.

 

Na początku tego roku zastanawiałem się, co może być next big thing w Internecie po Facebooku. Z wymienionej tam listy wiemy już, że cały czas rośnie potencjał geolokalizacji. Foursquare, najpopularniejszy jej przedstawiciel, rośnie w siłę i zstępuje z nerdowskiego parnasu pod strzechy. Właśnie ogłosił współpracę z uniwersytetami…

Foursquare for universities helps students, alumni, and staff connect with each other, find new and interesting things to do, and earn rewards for exploring their campus and nearby areas. We combine a communication platform and a campus guidebook to create a fun experience for our users; students earn points, win ‘Mayorships’ and unlock badges for checking in to places and trying out new activities on campus.

Foursquare Universities

To nie koniec dobrych informacji. Kampania reklamowa McDonalds wykorzystująca Foursquare okazała się sporym sukcesem przy bardzo niskich kosztach.

McDonald’s was able to increase foot traffic to stores by 33% in one day with a little Foursquare ingenuity. McDonald’s total cost for the successful campaign was a measly $1,000. (…) The company used 100 randomly awarded $5 and $10 giftcards as checkin bait to lure in potential diners.

Mashable

Aktualizacja: Okazało się, że ów 33 procentowy wzrost dotyczył samych czekinów a nie zwiększonej konsumpcji burgerów. Info podrzucił w komentarzu pwrzosin.

Foursquare wstępuje pod strzechy uniwersyteckie i do sieci McDonalds. Jeśli jeszcze uniwerki są miejscem w pewien sposób ekskluzywnym, to McDonalds jest zupełnie mainstreamowy. A cóż jest piękniejszego dla startupa znanego tylko przez geeków, jak nie wejście do głównego nurtu komercji?

 

Piotr Wereśniak – blog reżysera, scenarzysty, autora powieści. Jakich? Napisał scenariusze filmów Killer i Pan Tadeusz a wyreżyserował Zakochanych, Zróbmy Sobie Wnuka lub Nie Kłam Kochanie czy serial Kryminalni. Jego książki nie przyniosły mu takiej popularności, ale czytając ten blog widać jak doskonale potrafi on pisać i budować narrację. Świetnie wyjaśnia zawiłości techniczne laikom, jak np. Co zrobić aby komputer nie przeszkadzał w pisaniu. Chętnie go czytam niezależnie o czym pisze. Robi to bowiem dobrze i z sensem.

Playr – od czasu posiadania iPhone, a ostatnio i iPada, zainteresowałem się tematyką makową. Nie mam jednak czasu na czytanie o drobnostce. Tu znajdę informacje o najważniejszych rzeczach podane w ciekawej formie. Ostatnio blog przeszedł bardzo pozytywną metamorfozę zarówno pod względem treści jak i formy. Tekstów jest więcej ale mniejszych, często jest to cytat i osobisty komentarz autora. Wizualnie playr jest bardzo oszczędny w formie, layout to niemal czysty CSS. Bardzo mi się to podoba. Może niedługo coś takiego również tutaj.

Grzglo Tech Blog – najgorsza tutaj jest nazwa, potem jest już z górki. Blog o software, szczególnie z rodziny open source i ze stajni Mozilli. Czytam od dawna.

Kevin Rose – to blog osoby znanej szerzej jako współtwórca serwisu Digg.com. Popularność przyniósł mu również videocast Diggnation, także w tej chwili Kevin to geekcelebryta. Bloga prowadzi nieregularnie, zrywami, czasami jest to po prostu klip YouTube nagrany na lotnisku, bo właśnie coś ciekawego przyszło mu do głowy. Często zmienia też platformy na jakich ma bloga. Mimo tego warto go słuchać, bo ma ciekawe rzeczy do powiedzenia.

Singularity Hub – Singularity (tj. Osobliwość), czyli punkt w niedalekiej przyszłości, kiedy postęp przyspieszy tak mocno, że nie będziemy w stanie go zrozumieć nadchodzi. Tak twierdzą propagatorzy teorii o osobliwości. Niezależnie czy się z tym zgadzamy, Singularity Hub zbiera wiele ciekawych informacji o technologicznym postępie (szczególnie z dziedzin: robotyka, sztuczna inteligencja i genetyka) jaki się wokół nas dokonuje.

 

Graficzny edytor sygnatur w Gmail powitany został z radością. Przez wszystkich, oprócz twórców WiseStamp. Dla nich oznacza to poważny ubytek potencjalnych użytkowników.

Do tej pory w poczcie Gmail można było stworzyć sygnaturkę, czyli podpis pod maila, ale bez żadnego formatowania, tylko sam tekst. Czasy powolnych łączy modemowych już minęły, warto więc czasami dodać lekką i dobrze wyglądającą sygnaturkę do wysyłanego maila. Jak czytamy na oficjalnym blogu Gmail, możliwość dodawania bardziej bogatych sygnaturek była jedną z najbardziej oczekiwanych funkcjonalności.

WiseStamp również służy do dodawania sygnaturek w mailach, ale daje nam o wiele większe pole do popisu. Wystarczy tylko zainstalować rozszerzenie WiseStamp dla Firefox, Google Chrome lub Thunderbird. WiseStamp obsługuje nie tylko skrzynki Gmail, ale również Yahoo! Mail, AOL Mail i Hotmail. Umożliwia stworzenie dwóch sygnaturek, jednej profesjonalne a drugiej prywatnej. Podpis w Gmail może być tylko jeden dla jednego maila. Tu nie ma tego ograniczenia. Tak jak pisałem w mojej recenzji:

Najciekawsza w WiseStamp jest możliwość dodania do podpisu linków do serwisów, w których uczestnictwem chcemy się pochwalić. Prezentowane są one pod postacią zgrabnych ikonek. W sygnaturce możemy umieścić również linki do naszego komunikatora, na przykład Google Talk lub Skype (niestety brakuje Gadu Gadu). Jeśli prowadzimy bloga, również link do ostatniego postu może stać się częścią naszej sygnaturki.

Dla zaawansowanych użytkowników to ogromna zaleta. W każdym wysyłanym mailu link do najnowszego postu na naszym blogu – bardzo ciekawa funkcjonalność. Wadą takiego rozwiązania jest konieczność instalacji rozszerzenia do przeglądarki lub klienta pocztowego na każdym komputerze, z którego chcemy wysłać maila. Zaletą jest obsługa większej ilości serwisów pocztowych niż tylko Gmail.

Dla jednych WiseStamp, mimo wad, będzie zbawieniem. Dopóki jednak Gmail miał bardzo skromne narzędzie do tworzenia sygnaturek, to potencjalnych użytkowników WiseStamp było więcej. Jednym ruchem Google, WiseStamp stracił użytkowników Gmaila, którzy nie mają dużych wymagań i zadowoli ich nowe narzędzie wbudowane w Gmail.

Szczęście w nieszczęściu WiseStamp nie wygląda na poważny biznes, tylko na hobbystyczne przedsięwzięcie „po pracy”. Nie widzę bowiem, oprócz możliwość przesłania datku, opcji finansowania tego projektu.

Jeśli potrzebujesz profesjonalnej lub oryginalnej sygnaturki w mailu, to warto WiseStamp przetestować. Polecam.

 

Firma Automattic, twórcy skryptu blogowego WordPress, przejęła niedawno serwis Plinky. Dlaczego kupują kolejny serwis, skoro funkcjonalności zakupionej strony mogliby wprowadzić do WordPressa sami?

Czym jest Plinky? To serwis, który pozwala przezwyciężyć blokadę pisarską, zadając „inspirujące” do pisania pytania w stylu: „Jakie jest Twoje ulubione  wspomnienie z wakacji?”. W sumie bardzo to podobne do „debat” znanych z serwisu blog.pl. Jedno z ostatnich pytań dotyczyło pomysłu TVP na zlikwidowanie Dobranocki o 19.00, a dziś debata dotyczy sposobu na spędzanie wakacji: tanio na własną rękę, czy z biurem podróży.

Widać jak na dłoni, że nie są to funkcjonalności skierowane do technologicznej blogosfery. Platformy blogowe muszą dbać o najpopularniejszego swego odbiorcę, a są nim blogerzy „życia codziennego”. Z drugiej strony funkcjonalność polegająca na zadawaniu inspirujących do pisania pytań nie jest bardzo skomplikowana. Automattic mógł dodać ją samodzielnie. A jednak wolał kupić Plinky. I to nie jest pierwszy tego typu zakup.

Kupujemy kupujemy kupujemy

Automattic kupił już PollDaddy, Gravatar oraz IntenseDebate. Za każdym razem taki serwis dobrze wpisuje się w około blogowe portfolio firmy skupionej wokół WordPressa. Ale czy warto kupować kolejne serwisy, kiedy te same funkcjonalności można u siebie szybko rozwinąć nakładem pracy własnych programistów? Automattic nie kupuje wielkich i drogich firm, które dawałyby kupującemu ogromną wartość dodaną i wyjaśniały przyczynę zakupu. Twórcy WordPressa kupują małe serwisy. Szczególnie dziwi to nad Wisłą, gdzie dość powszechne jest myślenie „taki serwis to my w dwa tygodnie napiszemy”.

Dlaczego warto kupować całe serwisy?

Odpowiedź znalazłem w książce „Rework” autorstwa Jasona Frieda i Davida Hanssona. Napisali ją założyciele firmy 37signals. Tematem książki jest filozofia prowadzenia biznesu (więcej na ten temat znajdziecie tutaj). W rozdziale „Don’t copy” czytamy:

So much of the work an original creator puts into something is invisible. It’s buried beneath the surface. The copycat doesn’t really know why something looks the way it looks or feels the way it feels or reads the way it reads. (…)

You have to understand why something is the way it is. When you copy paste, you miss that. You just repurpose the last layer instead of understanding all the layers underneath.

Z perspektywy polskiej mentalności biznesowej brzmi to zbyt górnolotnie i niepraktycznie. Nie przekonuje zupełnie. Ale to chyba najlepsze wytłumaczenie, jakie istnieje. A może macie inne zdanie na ten temat?

 

Zdziwiłbym się,  jeśli nie słyszeliście jeszcze o serwisie Dropbox. To świetne narzędzie do synchronizowania danych między komputerami (Windows, Mac, Linux). Nie musisz zgrywać plików na pendrive aby przenieść je z laptopa na komputer stacjonarny lub z domu do pracy. Twoje pliki są zawsze pod ręką, również przez stronę WWW.

Jeśli nawet coś obiło wam się o uszy, ale nadal nie korzystacie, oto nadarza się świetna okazja aby zacząć. Oto klikając w ten link możecie dostać dodatkowe 250 MB miejsca więcej do standardowych 2GB. Dodatkowe miejsce otrzymuje polecający i ten kto z linka skorzystał. W ten sposób można zdobyć do 8GB (!) dodatkowej, darmowej przestrzeni na swoje pliki.

Nic więc nie stoi na przeszkodzie, abyście po rejestracji zaprosili swoich znajomych i również otrzymali więcej miejsca.

Jak działa Dropbox?

Do niedawna polecając Dropbox otrzymać można było maksymalnie do 5,25GB wolnego miejsca. Teraz zwiększono ten limit do 10GB (2GB + d0 8GB z poleceń).

Ja obecnie wykorzystuję jedynie 140 MB. Dropbox służy mi do synchronizowania plików miedzy komputerem prywatnym a tym w pracy. Sprawdzić się możne jednak również jako backup ważnych danych. Co ważne pozwala odzyskać starsze wersje danego pliku. W jednym wypadku „uratowało mi to życie” ;)

 

Firma StatusNet, która stworzyła platformę mikroblogową Identi.ca (moją ulubioną – bo w pełni otwartą) opublikowała właśnie nowy protokół sieciowy o nazwie OStatus.

Najlepsza jednak we wszystkim jest nazwa, OStatus, i wykorzystanie “o” jako przedrostka dla otwartych projeków. Ciekawe, czemu nikt na to wcześniej nie wpadł, w czasach e-wszystkiego lub i-kwestii. OEdukacja, onauka, okultura, orząd – wydają mi się całkiem dobrymi nazwami.

Informacja wydaje się dość błaha, ale czuję wewnętrzną potrzebę replikacji tego memu. Szczególnie, że przeszedł on zupełnie bez echa. Nawet nikt nie wyśmiał pomysłu na nazwę orząd, która przecież zgrzyta przeraźliwie, kiedy wymawiamy ją nawet w myślach. Zbyt blisko ten neologizm przypomina słowo nierząd ;) Istnienie serwisu onet.pl też nie pomaga, bo nie jest to polski otwarty protokół internetowy.

OAuth, otwarty protokół wymiany danych między stronami WWW, jest jedyną nazwą z literką „o” na początku, która się przyjęła i znana jest one nie tylko twórcy i jego najbliżej jego rodzinie.

Tam, gdzie ma to sens, warto by literkę o wykorzystać. Szczególnie przy nazwach anglojęzycznych. W Polsce przyjęła się literka „e” zrośnięta z głównym słowem kreseczką, np. e-administracja. Literka „i” poradziła sobie już bez dodatków. Czy „o” przekroczy masę krytyczną i wejdzie do obiegu?

Na marginesie. Przykładem pięknego polskiego słowa tłumaczącego anglojęzyczny termin jest wyraz otwartoźródłowy, czyli open source.

 

Do tej pory nie zwracałem szczególnej uwagi na protokół PubSubHubbub (w skrócie PuSH) umożliwiający bardzo szybkie dostarczanie wiadomości RSS do czytników naszych subskrybentów. Dlaczego mnie to nie interesowało? Jestem slow blogerem, więc dlaczego miałoby mi na tym zależeć? Ale w końcu pojawiła się wtyczka, która implementację bardzo ułatwia, dlatego postanowiłem spróbować.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Niedawno pojawiła się również informacja, że platforma blogowa WordPress.com będzie wspierać PubSubHubbub. To ważna nowina. PuSH wchodzi pod strzechy 10 mln blogów za jednym zamachem.

Dla żądnych bardziej szczegółowych informacji, czym jest PubSubHubbub, polecam poniższą prezentację. Jeszcze więcej informacji znajdziecie na stronie Google Code.

Na marginesie, dawno nie było chyba takiej technologii lub standardu o tak skomplikowanej do wymówienia nazwie. Mam rację?

 

photo credit: nDevilTV

iPad wyzwolił sprzeczne opinie. Jest pogardzany i uwielbiany. A tymczasem iPad nie jest tabletem jaki znamy z przeszłości. To nowa jakość. Nowa nisza. Dla nowych ludzi. Apple znów stosuje strategię blue ocean.

iPad i zamieszanie z nim związane będzie zapewne jedną z tych never ending story. Tak jak z iPhone. Uwielbiany lub pogardzany. Z iPadem od samej premiery jest podobnie. Sprzeczne opinie i emocje.

Najważniejszą kwestią związaną z iPadem jest to, dlaczego jest on taki a nie inny. Dlaczego ma system operacyjny bazującym na iPhone OS a nie na Mac OS X? Dlaczego nie wspiera flasha? Dlaczego nie ma multitaskingu? Itd, itp. Odpowiedź jest prosta. iPad nie jest tabletem . Jest zupełnie nowym produktem na rynku. Z tym, co znaliśmy jako tablety ma niewiele wspólnego.

Nie jest tabletem jak urządzenia wcześniej nazywane tabletami, które w większości były komputerami z pełnowymiarowym systemem operacyjnym znanym z desktopowego komputera. iPad jest czymś pomiędzy komputerem (ma w końcu ekran 10 cali jak netbooki i tablety) a smartfonem (a może lepiej nazwać go apphonem, trzecim ekranem) z dużym ukierunkowaniem na Internet. Z tego powodu ma WiFi i… 3G. Tego stare tablety nie miały.

Blue ocean

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Blue ocean jest przeciwieństwem red ocean. W czerwonym oceanie konkurencja na rynku jest zażarta, a bezlitosna walka toczy się o każdy procent udziału w rynku (więcej pisałem o blue ocean przy okazji premiery pierwszego modelu iPhone). Apple od wielu lat wychodzi poza red ocean, poza konkurencję i rywalizację. Kto bowiem kreuje nowe rynki, tak jak Apple, sam ustala zasady. To przyszli konkurenci na tych nowych rynkach muszą odnosić się do produktów Apple. Nie inaczej jest z iPadem.

Apple to nie Nokia

Apple nigdy nie robiło i nie będzie robić urządzeń dla wszystkich. Apple to nie Nokia. To nie HP. Nie pasuje? Nie kupuj.

iPad jest niepotrzebnym gadżetem? Nie kupisz go, bo nie ma takiej, takiej i takiej funkcji? Ok. Po pierwsze Apple nie chce sprzedać iPada każdemu. Nie chce sprzedać iPada tym, którzy chcą mieć drugi komputer. Nie chce sprzedać go również temu procentowi geeków, którzy chcieliby móc uruchamiać tam wiele programów bez żadnych ograniczeń. Ekosystem Apple zawsze przypominał bardziej konsole niż otwarte na wszystko pecety.

Nowy użytkownik z nowymi potrzebami

Znajdzie się całkiem spora rzesza osób, dla których iPad będzie bardzo dobrym uzupełnieniem dla ich laptopów i smartfonów. Nie zamiennikiem. Uzupełnieniem. Dla tych early adopterów, którzy żyją już stale w internetowej chmurze. Dla tych zabieganych trzydziestolatków, których stać na iPada, ale nie stać na kilkanaście godzin grania w grę na PC czy konsoli. Chętnie za to zagrają na iPadzie.

Od czasu do czasu mogą zapragnąć przeczytać jakąś książkę. Takiemu casualowemu czytaniu ekran LCD nie będzie przeszkadzał. Dla hardkorów czytania jest E-Ink i Kindle, eClickto, YouNameIt.

Dzięki bardzo długiemu czasowi czuwania, iPad może być włączony non stop jak telefon. Podchodzisz, odblokowujesz i działasz. Nie musisz czekać na start systemu tak jak w klasycznym komputerze.

Czy kupię iPada?

Mimo tych, wydawałoby się, pochwalnych peanów na cześć nowej zabawki Apple racze nie sprawię sobie iPada. Dlaczego? Bo warto poczekać na sprzęt drugiej generacji. Bardziej czekam na nowego iPhone. Telefon mam zawsze ze sobą. iPada nie chciałbym zbyt często brać ze sobą. A na kanapie leżę chyba za rzadko.

 

Onet zaprezentował beta wersję swego multikomunikatora MyTribe. Właściwie monstrum to jest jakimś megakomuniktorem,ale tak na gorąco mogę powiedzieć, że największe wrażenie zrobiła na mnie nazwa. Dlaczego?

MyTribe i NKtalk

Do tej pory główni gracze na komunikatorowym rynku nazywali się swojsko, tak aby każdy potomek Piasta Kołodzieja zrozumiał: Gadu-Gadu, Tlen czy Stefan. Teraz nazwy nowych projektów bardziej swojskie są dla potomków Króla Artura: MyTribe, NKtalk lub WTW (to ugrzeczniona wersja skrótu WTF).

To źle? Przy okazji premiery Śledzika pisałem o tym, że nie jest łatwo wymyślić dobrą nazwę w .pl:

Polski język, choć piękny i dostojny, nie jest łatwym dla chcących wymyślić nazwę serwisu i zarejestrować w przystępnej cenie domenę.Szczególnie trudno jest, jeśli porównamy naszą sytuację z językiem angielskim. Tam uchodzą nawet domeny celowo przekręcające pisownie, z zamierzonymi błędami (np. digg, flickr – by wymienić tylko te największe).

„Trudności” związane z wprowadzaniem Śledzika pchnęły Naszą Klasę w kolejną skrajność. Od przesadnej swojskości po sztuczną, plastikową angielszczyznę. Tak źle i tak nie dobrze.

Nowy trend?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Nie uświadczymy więc żadnego nowego Flakera, Śledzika czy innego Piasta? Szkoda.

 

photo credit: JasonSewell

Samsung szykuje też własny sklep z aplikacjami dla telewizorów (Samsung Apps – po rewolucji Apple’a chyba już nikt w branży nie używa słowa „applications”). Serwis ma wystartować latem i każdy będzie mógł wprowadzać do niego własne aplikacje.

Czytamy w artykule o nowych modelach trójwymiarowych telewizorów Samsunga. Otwieranie sklepów z programami na komórki nie dziwi nikogo. Wszyscy zainteresowanie słyszeli o App Store (Apple iPhone) lub Android Market (dla komórek z Androidem), część z nich słyszała o Ovi Store dla telefonów z Symbianem, a już niewielu o PlayNow – sklepie dla użytkowników Sony Ericsson. Ale to nic. Naturalnym staje się, że każdy duży producent urządzeń mobilnych ma swój sklep z grami i programami. Ale aplikacje dla telewizorów?!

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Tylko po co telewizorowi programy?! Odpowiedź uzyskujemy w innej części cytowanego wcześniej tekstu:

…do telewizorów standardowo dołączony będzie spory pilot z ekranem dotykowym, którego potencjał został odpowiednio wykorzystany. Na pilocie będzie można np. wyświetlić program telewizyjny (a jednocześnie na telewizorze grać np. na konsoli).

Przy tego typu opcjach jest rzeczywiście miejsce na programy. To, czego nie wymyślą programiści producenta telewizora, mogą wykombinować, napędzani chęcią zysku, sprytni i pomysłowi niezależni programiści.

Telewizory przestaną być w takim razie urządzeniami tylko do oglądania telewizji, grania na konsoli i oglądania filmów na DVD/Blu-Ray. Odkąd będą miały połączenie z Internetem, Skype, widgety i innego rodzaju programy, telewizory spotyka los komórek, które przestały być urządzeniami tylko do dzwonienia i smsów. Rozrosły się do miana smartfonów lub nawet app phone’ów.

Z aplikacjami na komórki i telewizory będzie jeszcze tylko jeden „mały” problem. Kto je będzie kupował? Trzeba umieć przekonać ludzi, że instalowanie aplikacji na danym urządzeniu jest proste i warte zachodu. Nie przekonasz do tego ludzi, którzy chcą tylko dzwonić lub tylko zwyczajnie oglądać telewizję. Jak uczy historia mobilnego rynku, programy można było od dawna instalować w systemach Windows Mobile i Symbian, ale to iPhone zmienił podejście ludzi do smartfonów. Specjaliści od Samsunga mają się nad czym głowić i od kogo uczyć.

App store dla telewizorów to dobry trening przed sklepem z aplikacjami dla lodówek, pralek i całej reszty rzeczy, które będzie można podłączyć do Internetu. Nadchodzi bowiem „Internet of Things„. Na to jednak jeszcze poczekamy.  Nie zdziw się więc, że gdy za parę lat, zepsuje Ci się mleko, lodówka wyświetli ci komunikat „There’s an app for that”.

 

Facebook. Kula śnieżna, która zaczęła się toczyć coraz szybciej po zboczach internetu w 2007 roku, osiągnęła masę krytyczną w 2009 roku. Facebook przejął palmę pierwszeństwa od MySpace jako największe dziecko światowego web 2.o. A teraz rośnie, rośnie i rośnie. Oznacza to nie mniej i nie więcej, że przyłącza się do niego coraz więcej osób. Sami to obserwujecie dostając coraz więcej zaproszeń od znajomych na Facebooku, a nie na przykład na Naszej Klasie. Co będzie dalej? Facebook przestanie być kiedyś modnym klubem tak jak dzieje się to teraz z MySpace, Gronem czy Epulsem. W jakie miejsce przeniesie się ta cała hałastra?

Facebooku to już mainstream

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

W sumie to nie podoba mi się coraz bardziej masowa migracja z NK na FB

Blipnęła swego czasu ^socin. Lan podsumowuje 2009 rok jako czas, kiedy:

W tym roku przestano się pytać o Grono, tylko o profil na Facebooku. Można powiedzieć, że stado się zaczęło przemieszczać, chociaż niektórzy przewidują dalsze wędrówki.

Skoro Facebook trafił już nawet pod polskie strzechy, to gdzie teraz są lub gdzie powinni być early adopters? Dwa lata temu zakładali konta na Facebooku i Twitterze, gdzie zakładają konta teraz? AnyIdea?

Gdzie są early adopters?

Jest kilka tropów, w którym kierunku mogli się oni udać:

• Google Wave – szaleństwo związane z żebraniem o zaproszenie do Google Wave długo pamiętać będą ci, którzy obserwowali tag #google na blipie. Zaproszenie swoje otrzymałem, zajrzałem, potestowałem, wrażenia spisałem. I na razie nie mam potrzeby tam wracać. Jak na razie zawiedzione oczekiwania. Ale sam w sobie temat Google Wave to ciekawy case na temat early adopterstwa.
• Threadsy, Mozilla Raindrop, … – programy do zarządzania strumieniem wiadomości jakie do nas docierają (maile, wiadomości na facebooku i twitterze).
• Aplikacje augmented reality (rzeczywistość rozszerzona) takie jak Layar. Na razie technologia AR wykorzystywana jest głównie jako efektowny rodzaj reklamy. Tak zapewne pozostanie na długi czas, mimo rozwoju tej technologii. Coraz większa dostępność smartfonów z cyfrowym kompasem daje nadzieję, że aplikacje takie jak Layar i różnego rodzaju gry staną się codziennością.
• Location awarenes – aplikacje i serwisy łączące znajomych z serwisów społecznościowych z ich fizyczną lokalizacją. Mam tu na myśli serwisy takie jak Gowalla i Foursquare.

Kandydaci ze znakiem zapytania:

• Tablety – hype Apple robi swoje. Czekamy co pokaże gigant z Coupertino. Hardware będzie raczej na pewno drogi, tak jak reszta sprzętu Apple. Ciekawe, czy to urządzenie zmieni choć troszkę obraz sieci, tak jak zrobił to iPhone przybliżając ją w pełnym wymiarze na komórki. Michael Arrington doznał spektakularnej porażki, a jego nieślubne dziecko umysłu, JooJoo, świata nie zawojuje.
• Czytniki eBookow. W tym segmencie zrobiło się ciasno i gorąco: Amazon Kindle, Nook i polska inkarnacja e-readera Eclicto oraz wielu wielu innych. Nie zawsze możemy na tych urządzeniach przeglądać internet, ale tu gra rozchodzi się o Święty Graal koncernów prasowych i wydawniczych: zastąpienie papieru i książek. Jest o co walczyć i jest co testować.

W tej liście kandydatów pomieszałem wiele różnych kategorii. Są tam bowiem konkretne serwisy, grupy serwisów, technologie internetowe oraz platformy hardware’owo-software’owe. Wpis na blogu jest jednak bliższy głośnemu myśleniu, niż metodologicznej kategoryzacji, pozwolę więc sobie zachować twórczy chaos tej listy.

Czego brakuje?

Kto będzie następnym facebookiem? Gdzie przeniosą się nasi znajomi? Oczywiście „drugim facebookiem” będzie coś, co jest odpowiednie dla masowej widowni. Early adopterzy mogą gnieździć się przyjemnie w wielu różnych niszach. Nie muszą odkrywać nowego Facebooka.

Mój typ na nowego Facebooka to połączenie sieci społecznościowej z dużym naciskiem na korzystanie z niej w komórkach, plus geolokalizacja i zabawy z tym związane, tak jak mamy to w Gowalla i Foursqare.

Najbardziej nudny typ to… Nowym Facebookiem będzie Facebook. Szczególnie jeśli zawrą w sobie cały Internet.

Wędrówki internetowych ludów

Life 2.0 is brutal. Po skolonizowaniu jednego klubu, czas na poszukiwanie nowego electro. I tak bez końca? Trochę to okrutne. Ale co zrobić? To dokąd idziemy? Na wschód? Tam musi być jakaś cywilizacja…

 

Co z powyższych dziewięciu minut jest ważne? A co z podsumowaniem dla .pl?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Co dalej? Oprah założyła konto na Twitterze a serwis trafił pod strzechy mainstreamu. Również dzięki polityce i #iranelection.

Google zapowiedział Google OS, czyli kolejny krok ku rebrandingu korporacji w kierunku Skynet.

Microsoft powiedział w tym roku tylko jedno: Bing!

Apple odrzucił aplikację Google Voice. Skończył się pakt o nieagresji z wielkim G.

Pojawiły się pierwsze aplikacje wykorzystujące Augmented Reality (rzeczywistość rozszerzoną), a sam temat pojawił się w chmurach tagów branżowych blogów.

Google rozczarowuje swoją falą. W końcu łatwiej jest zrozumieć kobiety niż Google Wave.

A teraz Polska. Nic ciekawego się nie działo. Ziew. Kurtyna.

Ok, było kilka ciekawych rzeczy: Codility, ekspansja facebooka, demotywatory, śledzik i likwidujące go kody.

W moim życiu okołowebowym zmieniło się wiele. Zmieniłem pracę. Dwa razy. Odszedłem z jednej pracy do drugiej, by niespodziewanie wylądować na koniec roku za granicą w trzeciej. Dużo działo się w realu. Blog więc trochę podupadł. Oby właśnie rozpoczęty tag <2010> zakończył się większą moją aktywnością na tych łamach. Czego stałym i wiernym czytelnikom życzę </amen>

 

Śledzik i zamieszanie wokół niego to nic innego jak przejaw biednego życia twórcy serwisu. Setkom zapaleńców nie udaje się osiągnąć sukcesu ze swoją stroną. Ci nieliczni, którym się udaje, mają problem taki jak Nasza Klasa: użytkownicy nie pozwalają im rozwijać serwisu.

Biedny jest ów developer bo najpierw w pocie czoła wieczorami i po nockach kodzi swój serwis, aby wreszcie szukać użytkowników i unique userów jak kania dżdżu i… doznaje porażki, a w najlepszym razie serwis popada w przeciętność i staje się czasochłonnym hobby. Kilku osobom się jednak udaje. Kilku. Dosłownie. Oni też nie mają łatwo. Użytkownicy wiedzą lepiej czego serwisowi trzeba. A czego trzeba? Niczego. I jak tu wprowadzać nowe potrzebne funkcje?

Dlaczego Śledzik jest tak nielubiany?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Nie do końca. Tam gdzie użytkownicy serwisu mogą się komunikować między sobą i pokazać to innym użytkownikom, dochodzi do efektu kuli śnieżnej. Kilku niezadowolonych pisze publicznie, że im się nie podoba, podchwytują to ich znajomi i tak zaczyna się lawina. Śledzik został zasypany lawiną łańcuszków. Zbyt proste? Proste rozwiązania są najlepsze.

Twórca serwisu musi potrafić wprowadzić konieczne zmiany, nawet wobec sprzeciwu użytkowników. Nie może się pytać ich czy czegoś chcą, bo odpowiedzieliby w wielu przypadkach „nie”.

Śledzik zostanie usunięty?

Oczywiście, że nie. Ustawianie statusów, a w bardziej rozbudowanej mikroblogowanie co teraz robię jest podstawową funkcją współczesnych serwisów społecznościowych. Podczas pierwszej gorączki wokół twittera pisałem o klonach tego serwisu, dochodząc do wniosku, że w przyszłości dodawania statusów może mieć każdy serwis społecznościowy. Tak jest też z Naszą Klasą, potrzebuje ona Śledzika aby przywiązać użytkowników do serwisu. Nie na długo wystarczy możliwość dodawania i komentowania zdjęć, wysyłania sobie prezentów. Nasza Klasa niedługo uruchomi wewnętrzny komunikator. Następny krok to ciąg wiadomości o tym co nasi znajomi skomentowali, jakie zdjęcia dodali, itp. itd. – facebook tu wzorem. Śledzik to nie koniec, to dopiero początek. Kolejne opery mydlane protestów przed nami.

 

Kiedy usłyszałem o Helvetireader, (userscript zmieniający wygląd Google Readera dzięki zastosowaniu czcionki helvetica) pomyślałem -wow! To jest świetne! Gdyby tak jeszcze współpracowało to z Better GReader – skryptem Greasemonkey poprawiającym standardowy wygląd Google Readera i dodającym kilka nowych pożytecznych funkcji, takich jak wyświetlanie favikon feedów, kolorowanie jedną barwa tytułów postów pochodzących z jednego feedu czy otwieranie pełnych stron www w czytniku (przydaje się kiedy źródło RSS udostępnia tylko tytuł i lead postu). Better GReader zawierał w sobie już kilka takich userscriptów poprawiających wygląd.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Gina Trapani odpisała bowiem:

Great news: the author of Helvetireader, Jon Hicks, agreed to have the skin included in Better GReader

Morał jest z tego mały – warto czasami zgłosić błąd programu, pomysł na ficzer autorowi programu, nawet jeśli jest to współzałożyciel Lifehacker.com (kim jest Gina Trapani dowiedziałem się pisząc ten wpis), bo… Twoje życzenie może się spełnić.

 

photo credit: cakecosas

Ostatnio przesłuchałem dwa audiobooki – oba dzieła Dana Browna: „Cyfrowa twierdza” oraz „Zwodniczy punkt”. Słuchając tych książek, nie miałem wcześniejszej wiedzy, kiedy autor mógł je  napisać, a opowiadane historie nie na pozwalały zorientować się w jakim okresie szeroko rozumianej współczesności się poruszamy, np. amerykański prezydent w „Zwodniczym punkcie” był postacią fikcyjną. Podpowiedzi nie dostarczały również używane gadżety, bo albo były to po prostu komórki (produkt ostatnich dwudziestu lat), albo gadżety science fiction bliskiego zasięgu. Tak więc akcja obu powieści równie dobrze mogła się toczyć w roku 1995 jak i 2008. Trudno było precyzyjnie datować. Do czasu.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

W „Cyfrowej twierdzy” bohaterowie w pewnym momencie potrzebują wiedzy o Uranie – pierwiastku z tablicy Mendelejewa. W dzisiejszych czasach jest to proste: Google.pl -> uran – > szukaj i gotowe. W „Cyfrowej Twierdzy” używano jednak… Altavisty. Bingo! „Cyfrowa twierdza” powstała w erze przed Google, czyli do 1999 roku. Szybkie… googlanie potwierdziło moje przypuszczenia. „Cyfrowa Twierdza” powstała w 1998 roku. W tym samym co Google, ale przecież nie od razu ta wyszukiwarka stała się tak popularna.

„Zwodniczy punkt” zwodzi czytelnika co do daty swego powstania, aż nie napomknie o… Napsterze :) Na oko szacowałem powstanie powieści na lata 2001 – 2003. Szybkie googlanie i… „Zwodniczy punkt” został wydany w 2001 roku, a Napster powstał w maju 1999 roku a swą świetność przeżywał w latach 2000 – 2001.

Jak więc widać znajomość historii internetu jest niezbędna w poruszaniu się po współczesnej kulturze ;)

 

A potem już nic nie było takie jak przedtem.

Czy za kilkadziesiąt lat będzie to tak samo bezsensowne, ale tak samo sławne i znaczące dla historii mediów wideo jak to nakręcone przez braci Lumière:

A tak bez patosu, to… Dziwną wydaje się sieć przed/bez YouTube i jemu podobnych. Teraz jest tak straszliwie naturalnym, że mamy wideo na stronach www, a nie tylko gifki. Do tego każdy, dosłownie każdy to wideo może nagrać komórką, aparatem foto, nie mówiąc już o kamerach i po prostu wrzucić na jeden z wielu serwisów podobnych do YouTube’a, za darmo. Stało się to tak powszechne, że trudno sobie już sieć bez tego wideo wyobrazić.

via The Next Web